Czarny duży porcelitowy szkliwiony w połysku wazon okolicznościowy z uszami „Dziennik Ludowy”, Zakłady Porcelitu Stołowego Pruszków, Polska, lata 70.

Rosły i postawny jak to na „Ludowca” przystało zachowany w bardzo dobrym stanie porcelitowy wazon z ZPS Pruszków wyraźnie wykonany na potrzeby okoliczności zwią.zanych z Dziennikiem Ludowym. Ja nie czytałem, bo za mały byłem w latach 70. ale komuś kto mógłby być zapewne tegoż poczytnego tytułu fanem taki prezent sprawił nie lada przyjemność.
Teraz można go traktować  jako wspomnień czar i wykorzystywać choćby do kwiatków by dodać im niedużego kontekstu retro

Wazon zachował się był w niemal że idealnym stanie, nie ma żadnych obtłuczeń, rys, czy ubytków. Czarny jak smoła, ale nie jak smoła w połysku z białym prostą kursywą napisanym hasłem „Dziennik Ludowy”. Gdyby miał napis „Dziennik Ludowy rządzi !” byłoby nieco zabawniej, ale jest jak jest i jest dostatecznie zabawnie.

Sygnowany od spodu (zdjęcia).

Wysokość : 39,5 cm
Rozpiętość : 16 cm
Średnica wlewu : 11 cm
Średnica podstawy : 11,5 cm

Kartka z historii

„Fabryka fajansu powstała w Pruszkowie w 1872 roku. Jej założycielami byli Jakub Teichfeld i Ludwik Asterblum, późniejsi współwłaściciele fabryki we Włocławku. Asterblum zmarł w 1902, po jego śmierci około 1903 jedynym właścicielem zakładu został Teichfeld. Na początku XX w. zatrudnienie w fabryce wynosiło ok. 120 osób[1], przed wybuchem I wojny światowej osiągnęło ok. 200 osób. Produkowano proste naczynia fajansowe, a także wyroby ozdobne skromnie dekorowane malaturami lub techniką stempelkową (ornamentami z kwiatów, owoców i gałązek). Podczas I wojny światowej fabryka została zniszczona. W okresie dwudziestolecia międzywojennego asortyment rozszerzono o ceramikę techniczną i produkty kaflarskie, jednak ogólny obrót był dużo mniejszy. Ostatnim właścicielem fabryki był Szloma vel Stanisław Ehrenreich, który na początku II wojny światowej opuścił Pruszków. W 1946 zakłady znacjonalizowano i nadano im nazwę Zakłady Fajansu w Pruszkowie; podlegały wówczas Wojewódzkim Zakładom Przemysłu Terenowego, a następnie Ministerstwu Przemysłu Chemicznego; pierwszym dyrektorem zakładów został inż. Henryk Pawełczyński. Początkowo produkowano tu jeszcze wyroby fajansowe, jednak w wyniku przeprowadzonej w latach 1954–1956 rozbudowy i modernizacji linii technologicznej fabryka zaczęła produkować wyroby z porcelitu, a sam zakład otrzymał nazwę Zakłady Porcelitu Stołowego Pruszków. W 1958 powstał ośrodek wzorcujący, kierowany przez Gabrielę Hoffmann-Śleżewską. Powstawały tam przede wszystkim nowoczesne zdobienia do dawnych modeli wyrobów, pierwszym nowym projektem był zestaw do kawy Primo Śleżewskiej z 1959 roku. Na przełomie lat 50. i 60. w „Pruszkowie” realizowano głównie projekty z Instytutu Wzornictwa Przemysłowego, autorstwa Danuty Duszniak, Zofii Przybyszewskiej oraz Zofii Galińskiej. Po odejściu Śleżewskiej w 1962 do projektantów zakładu dołączyła Wiesława Gołajewska. Oprócz projektów licznych serwisów kawowych opracowała też wraz z mężem technologię szkliwa zbiegającego. Pokryte nim wyroby zdobyły w 1963 złoty medal na targach krajowych w Poznaniu. W 1977 zakłady zostały odznaczone Orderem Sztandaru Pracy II klasy”.

cyt.Loft parts